Abū-l-Wālid Muhammad Ibn Rušd, na Zapadu poznatiji kao Averroës, rođen je 1126. u Cordobi, Španjolskoj u uglednoj pravničkoj obitelji. Djed mu je bio pravnik i vrhovni sudac u Cordobi, a otac sudac. Stoga je Ibn Rušd najprije stekao pravničko obrazovanje a potom medicinsko. Nakon toga započinje svoju filozofsku naobrazbu. Godine 1169. imenovan je najprije kadijom, a 1182. vrhovnim sucem Cordobe, te glavnim dvorskim liječnikom u Marakešu, koji je bio almohadska prijestolnica.
Ubrzo, Averroës postaje predmetom kritike konzervativnih ideologa (pravnika i ulema) koji su mu pripisali nelojalnost spram vladara i krivovjernost. To je dovelo do toga da je skupina islamskih pravnika razmotrila Averroësove ideje, pri čemu je bio optužen da je skrenuo s pravog vjerskog puta. Time je morao u progonstvo u Lucenu, no ono nije bilo dugog vijeka jer je na zagovor seviljskih uglednika vraćen na svoje nekadašnje dvorske funkcije, te ga je sultan pozvao sebi u Marakeš. Tu je i umro 1198, te mu je tijelo prebačeno u rodnu mu Cordobu.
FILOZOFSKA MISAO - DJELA
Averroësova djela se mogu podijeliti u šest tematskih skupina: filozofija, teologija, astronomija, filologija, medicina.
Filozofska se mogu podijeliti na komentare i na izvorna djela. Kod komentara se razlikuju veliki komentari, srednji komentari i sažeci. U velikim komentarima Averroës navodi odlomak Aristotelovog teksta te ga analizira i razjašnjuje. U srednjim komentarima postupa slično, ali navodi samo nekoliko redaka prvih riječi od Aristotela te iznosi vlastito razmišljanje. U sažecima je pak Averroës najosobniji, tu on Aristotelov nauk iznosi vlastitim riječima.
Cjelinu njegove filozofske misli ipak najviše čine njegova izvorna djela. Posebno treba istaknuti tri djela koja govore o odnosu između filozofije i religije: Faşl al-maqāl, Kašf ´an manādiğ al-adilla (Otkrivanje dokaza koji se tiču religijskih dogmi) i Tahāfut at-tahāfut (Nesuvislost nesuvislosti). Dok rasprave o duši, kojih je nekoliko, sadrže Averroësovu psihologiju. Ibn Rušdova želja je da prekine s dominantnom neoplatoničkom interpretacijom Aristotela, i da se vrati mišljenju koje je Aristotel u osnovi zastupao.
Averroësovi komentari Aristotela imali su veliki odjek na Zapadu, jer su njegova djela bila većinom izgubljena u 6. st.